Categorie archief: Rypke Zeilmaker

Hoe modern is ecomodernisme?

Door Hans, Bart, Jos en Bob

De zogenaamde ecomodernisten zetten zich af tegen de traditionele milieubeweging, ze zijn voor ontkoppeling (“het uit elkaar halen van mens en natuur”), voor kernenergie en voor genetische modificatie. Met deze oplossingsstrategieën schoppen ze menigeen tegen het zere been, en op zich is het goed om de discussie hierover breder te trekken en om (al dan niet vermeende) dogma’s aan de kaak te stellen. Het is wel jammer dat ze, zoals Joep Engels in Trouw terecht opmerkte, zelf ook wat dogmatische kantjes vertonen. Daarnaast hebben ze er een handje van om milieuproblemen en klimaatverandering te bagatelliseren. Dat is jammer, want er zitten zeker waardevolle gezichtspunten in hun benadering, bijvoorbeeld op het gebied van landbouw. Maar met name wat betreft klimaatverandering en duurzame energie lijkt het echter vooral op een slimme re-branding van het alom bekende “sceptische” repertoire, na zich ook al “klimaatoptimisten” te hebben genoemd.  Vanavond (2 mei 2017) wordt in Pakhuis De Zwijger in Amsterdam het boek ecomodernisme middels een panel discussie gepresenteerd.

Schoppen tegen de schenen van de milieubeweging

De ecomodernisten willen“geaccepteerde meningen kritisch herzien”, zo valt in hun inleiding te lezen:

Zeg dat je een ‘groene’ leefstijl hebt en je voldoet aan een helder signalement. Je bent tegen kernenergie en tegen gentechnologie in de landbouw. Je bent voor windmolens, voor biologische landbouw en voor lokaal geproduceerd voedsel. (…) Je ziet een vegetarisch dieet als een manier om de planeet te redden.

Iets verderop gaat het over “de heersende groene gedachte (..) om daarom ‘in harmonie’ met de natuur te leven” en “traditionele groenen” die “van oudsher dromen van een sober, laagtechnologisch bestaan op het platteland”.

Ecomodernisten houden er blijkbaar een karikaturaal beeld op na van mensen die bezig zijn met duurzaamheid. Het beeld van – ietwat gechargeerd – de geitenwollensokkendragende boomknuffelaar die vindt dat we helemaal terug moeten naar de natuur om de aarde te redden. Een beeld dat in de jaren ‘70 van de vorige eeuw misschien enigszins terecht was, maar sindsdien is er toch echt wel wat veranderd. Duurzaamheid is allang niet meer alleen het domein van groepen die moderne technologie afzweren of economische groei willen indammen (even terzijde, dat laatste is natuurlijk ook een taboe van jewelste). De wetenschap houdt zich er mee bezig, de politiek en ambtenarij over de hele wereld en niet te vergeten het bedrijfsleven. Er zijn bedrijven die van duurzaamheid hun core-business hebben gemaakt en anderen menen dat een overgang naar een duurzamere economie nodig is voor hun voortbestaan. Echter, elk van deze beroepsgroepen, in zoverre ze zich met duurzaamheid bezighouden, wordt op hun beurt ook scherp bekritiseerd door dezelfde ecomodernisten die zo afgeven op de zogenaamde boomknuffelaars. Oftewel, als je je met duurzaamheid bezighoudt kun je het in hun ogen nooit goed doen. Tenzij je het helemaal met hun eens bent natuurlijk.

treehugger Lees verder

Advertenties

Reactie op de “blunders” van Rypke Zeilmaker

Rypke Zeilmaker had vorige week een artikel in Het Parool waarin hij de ‘vijf grootste blunders van zowel klimaatalarmisten als klimaatsceptici’ poogt te beschrijven. Door zowel (milde) kritiek richting klimaatsceptici als (scherpe en veelal incorrecte) kritiek richting de mainstream wetenschap te benoemen, probeert hij zich in het midden van het debat te positioneren. Ook probeert hij het zogenaamde midden te herdefiniëren door sceptische wetenschappers als ‘échte klimaatpuristen’ te bestempelen, in tegenstelling tot diens zogenaamd ‘alarmistische’ collega’s (waarvan hij de mainstream beticht). De zogenaamd gebalanceerde houding die Rypke Zeilmaker in dit Parool stuk aanneemt staat in schril contrast tot zijn mening over klimaatwetenschap, die ver van de gangbare opvattingen is verwijderd.

Bart Strengers van PBL en Jan Wuite, als glacioloog werkzaam in Oostenrijk, hebben een reactie naar het Parool opgestuurd, die helaas niet is geplaatst. Deze reactie is blijkbaar door het Parool wel naar Rypke Zeilmaker doorgespeeld. Op zich niet onredelijk, aangezien het een reactie op Rypke’s stuk betrof. Rypke heeft deze reactie op climategate.nl gezet, nog voordat bekend was of het stuk geplaatst zou gaan worden. Hij had dit vooraf aan Bart Strengers gemeld, maar die mail bereikte Bart pas toen het stuk al op climategate stond. Het is al met al een aparte gang van zaken om een niet-gepubliceerd stuk van je antagonisten, dat jou in vertrouwelijkheid is toegezonden, op je eigen webstek te plaatsen zonder toestemming van de schrijvers. Het zou aan de auteurs moeten zijn of en hoe zij dat alsnog in de openbaarheid willen brengen.

De reactie van Strengers en Wuite is nu ook op de PBL website gepubliceerd, en ik neem het hier –met toestemming van de auteurs- integraal over (hyperlinks door mij toegevoegd). Er is na publicatie een addendum toegevoegd: Rypke Zeilmaker heeft aangegeven dat het Parool wijzigingen heeft doorgevoerd in zijn artikel zonder dat ze dit met hem hadden gecheckt. Zo is de fout over de 0,8 graden per jaar niet van zijn hand en is het stukje over ijsberen ook van iemand anders. De reactie van Strengers en Wuite is gericht op het stuk zoals het in het Parool verscheen, maar natuurlijk wordt niemand graag achtervolgd door misquotes of door fouten die hem niet aan te rekenen zijn.

Lees verder